De rattenvanger van Hamelen
In het jaar 1284 verscheen er een vreemde man in Hamelen. Hij droeg een veelkleurige jas en beweerde een rattenvanger te zijn. Hij beloofde voor een bepaald bedrag de stad te bevrijden van alle ratten en muizen. Met de burgerij sprak hij een bedrag af, hij haalde een fluitje uit zijn zak en begon te fluiten. Al snel kwamen uit alle huizen de ratten en muizen tevoorschijn en verzamelden zich om hem heen. Toen hij merkte dat er niet één over was gebleven ging hij de stad uit en de hele groep volgde hem. Zo leidde hij ze naar de rivier de Weser, daar trok hij zijn kleding omhoog en liep het water in; alle dieren volgden hem, stortten in het water en verdronken.
Nu de burgers van hun plaag verlost waren, kregen ze spijt van de beloofde beloning. Ze verzonnen allerlei uitvluchten en weigerden de man te betalen, waarna hij kwaad en verbitterd wegging. Op 26 juni, Johannes- en Paulusdag, 's ochtends vroeg om 7 uur (volgens anderen 's middags) verscheen hij weer, ditmaal in de gedaante van een jager, met een verschrikkelijk gezicht en een rode, wonderlijke hoed, en hij liet zijn fluitje horen in de straatjes. Al snel kwamen dit keer niet ratten en muizen, maar kinderen, jongens en meisjes vanaf 4 jaar in groten getale aangelopen, met bij hen ook de al volwassen dochter van de burgemeester. De hele groep volgde hem en hij voerde hen de stad uit naar een berg, waar hij met ze verdween. Dit was gezien door een kindermeisje, dat ze met een kind op haar arm nog een grote afstand gevolgd was, daarna teruggekeerd was en het gerucht in de stad verspreidde.
De ouders liepen talrijk rond voor alle poorten en zochten met bedroefd hart naar hun kinderen, de moeders schreeuwden en huilden jammerlijk. Meteen werden bodes over water en land naar alle streken gestuurd om te informeren of iemand de kinderen had gezien, maar alles was tevergeefs. Totaal waren 130 kinderen verdwenen. Twee zouden er, volgens zeggen, te laat geweest en teruggekeerd zijn; de ene was blind, zodat het de plaats niet kon tonen, de andere stom, zodat het niets kon vertellen. Een jongetje was meegelopen in zijn hemd en teruggekeerd om zijn jas te halen, waardoor hij het onheil ontliep - want toen hij terugkwam waren de anderen al in een holte in de heuvel verdwenen.
Het straatje waardoor de kinderen naar de poort gevoerd werden, heette nog in het midden van de 18e eeuw 'bunge-lose' (trommel-, toonloze, stille), omdat daar geen dans gedanst noch snarenspel beroerd mocht worden. Ja, als een bruid onder begeleiding van muziek naar de kerk gebracht werd, moesten de muzikanten in dat straatje stil zijn. De berg bij Hamelen, waar de kinderen verdwenen, heet de Poppenberg, waar links en rechts twee stenen in de vorm van een kruis zijn opgericht. Sommigen zeggen dat de kinderen door een grot geleid zijn en er in Siebenbürgen weer uitgekomen zijn.
Naar de gebroeders Grimm uit "Duitse Sagen".
Vertaling: Monique van Rossum