Andere dieren

Alle foto's zijn © Riot en mogen niet zonder toestemming worden gebruikt.

Ons huis is niet alleen door de toch ietwat grote hoeveelheid ratten een dierentuin, er zijn ook nog andere huisdieren die voor een complete chaos zorgen ;-). Niet rattig, maar misschien toch wel leuk om ze hier even voor te stellen.


(foto: Hrun)

Pebbles

Mja, onze waakhond Pebbles, geboren in 1996. Een Maltezer ja, inderdaad - en nog een kleintje ook. Ben ik een Maltezermens? Nee niet echt eigenlijk. Noem het maar ontoerekeningsvatbaar op z'n tijd ;-).

Nee, nu even serieus. Pebbles kunnen we persoonlijk met de beste wil van de wereld niet echt een 'hond' vinden, we noemen haar altijd Dweil of mislukte cavia :-). Maar een leuk huisdiertje is ze zeker! Pebbles was eigenlijk voor 'erbij', toen we ook nog 2 échte honden hadden. Maar ja, ook honden hebben niet het eeuwige leven en tot voor kort was Pebbles het enige keffende dier in huis. Gelukkig hebben we sinds een tijdje weer wat groter honds gezelschap in de vorm van een Groenendaeler, mijn grote hondenliefde!

Dex

Een lang gekoesterde wens die eindelijk in vervulling ging :-). Later meer!


Kleintje

Kleintje, onze oude poes, bouwjaar ca. 1986... Ze wordt oud, deze dame. Haar zullen we over niet al te lange tijd ook moeten missen. Dat wordt - hoewel het geen knuffelkat is en ze meestal op een rustig plaatsje in huis zit - toch even moeilijk: van alle huisgenoten (inclusief mensen) die ik nu heb, is zij er het langst!

Kleintje heb ik uit het asiel gehaald toen ik net 1 dag op de eerste kamer woonde waar ik huisdieren mocht houden; ze was toen naar schatting 1,5 jaar oud.


Lulah

Het jonkie van de katten, geboren op 8 augustus 2001. We hadden een siamees (of een kat die daar wel héél erg veel op leek), door m'n man met broers en zussen op z'n werk gevonden en gevangen. Dat vangen mocht je letterlijk nemen, ze waren erg verwilderd en hij kreeg er dan ook maar 2 te pakken. Het heeft veel moeite gekost om hem tam te krijgen, maar toen wás hij ook tam - behalve als het op eten aankwam. Sammy was dat... en in het voorjaar van 2001 verdween Sammy spoorloos. Onze katten kwamen toen nog buiten, na Sammy's verdwijning heb ik dat niet meer aangedurfd en nu hebben we dus binnenkatten.

Maar goed, dit stukje ging over Lulah. Ik miste Sammy nog steeds ontzettend toen ik op een mailinglijst hoorde van iemand die een nestje had... Siamezen, ook dat siamezen-karakter dus en ook die blauwe ogen. Er was nog 1 vrouwtje beschikbaar en ik was verkocht.

En Lulah is gewoonweg geweldig :-)). Ze herinnert soms pijnlijk aan Sammy, omdat bepaalde trekjes van Sammy blijkbaar niet typisch voor hem waren, maar typisch voor 'een siamees'. Maar Lulah heeft niet de wilde trekjes die Sammy nog had en is een geweldig maatje voor de kinderen. Zij gek op hen, de kids gek op haar!


Nijn en Randy

De nijnen. Het begon met Nijn (het zwarte vrouwtje), haar vonden we in de zomer van 2002 op de begraafplaats vlak bij ons huis. Gedumpt, want ze was supertam (anders had ik haar niet kunnen pakken) en we hadden haar nog niet eerder gezien, ook al is er wel een populatie verwilderde konijnen in 'tamme kleuren' daar.

Tja, Nijn onder de arm mee naar huis, behandeld tegen ongedierte (ze zat werkelijk ónder de vlooien!), even tijdelijk in een kleine kooi en toen, tja... vakantie maar opgeofferd om een grote ren te bouwen ;-). Ze heeft dus een buitenren in de tuin gekregen van zo'n 5 vierkante meter én daarna nog een maatje, (gecastreerd) flapoormannetje Randy uit Konijnen- en Cavia-opvang Goofy in Oldenzaal.

Nijn heeft een beetje een eigen site... althans: haar beginverhaal staat erop. Wie weet dat ik ooit nog eens aan een update toekom, maar de site is dus gemaakt toen we haar net hadden. Zelfs Randy staat er nog niet op: Nijn het wegwerpkonijn. Let op: verouderd, dus we hoeven NIET meer dringend een hok te hebben! Hoewel, als je een mooi hok over hebt, klagen we niet als je het aan Nijn en Randy wilt geven hoor ;-).


Ko

Het nieuwe jaar was net begonnen (3 januari 2004) toen er een paar kleine meisjes met een konijn in hun armen aan de deur stonden. Gevonden en 'omdat jullie veel konijnen hebben dachten we dat hij wel van jullie zou zijn'. Ehhh... HUH? Tegenwoordig is een rennetje met 2 konijnen al veel? Of zouden de buurtpraatjes dan wel snel, maar niet even accuraat zijn en gaat het bij de aantallen eerder over ratten? ;-).

Enfin, doet er niet toe... beestje kon hier wel even blijven want zeg zelf, een paar kleine meisjes met konijn in hun armen de deuren langs, da's niet handig. En een tijdelijk hokje kan ik altijd even voor elkaar krijgen hier.

De meisjes kwamen niet ver met rondvragen, mijn eigen dochter is nog bezig geweest maar zonder resultaat. We hebben Ko aangemeld bij politie en dierenambulance, maar dat is duidelijk zonder resultaat gebleven. Ruim anderhalve maand later hebben we Ko laten castreren en gaan kijken of het heeeel toevallig lukt hem bij Nijn en Randy te introduceren. Die kans is niet groot met 2 rammelaars en 1 moertje, maar je weet nooit! Lukt dat echt niet, dan moeten we besluiten wat we doen: of ook nog een vrouwtje erbij (2 koppeltjes heeft meer kans van slagen) of, met pijn in het hart, Ko alsnog naar de opvang doen. We hebben tenslotte niet voor hem gekozen. Ik hoop dat het niet zover komt, want hoewel Ko niet graag opgepakt wordt is het een lief Nijnebeest. En opgepakt worden hoeft-ie toch niet in die ren :-).



De slangen

*Schrik* Wátte, slangen?? Een rattery met slangen???

Yep slangen. En nee, ik ben geen slangenvoerfokker, mijn ratten hebben niets te maken met mijn slangen ;-). Ik ben gewoon een dierengek, vind bijna alle dieren op een bepaalde manier wel geweldig. En slangen dus ook ja.

Ik heb 2 korenslangen (Elaphe guttata guttata), in 2 kleurvarianten: een missing black motley (de rode slang) en een wildkleur (de bruinige), beide vrouwen. De rode (die ik ook 'Rooie' noem) is geboren in 2002, de andere in 2003.

"Maar voer je die dan ratten? Nee? Wat voer je ze dan?"

Gek eigenlijk he, dat je die vraag nou nooit krijgt als je vertelt dat je een hond of katten hebt. Die eten ook vlees ;-). Maar ja... mijn slangen eten muizen. Die koop ik momenteel diepgevroren in. Zeg maar 'Iglo-muizen', wij onze Iglo-vissticks op ons bord, de honden hun hondenbrokken (met vlees), de katten hun kattenbrokken (met vlees), de ratten en muizen hun ratten- en muizenbrokken (met vlees) en de slangen hun ehhh... nee, helaas, slangenbrokken zijn er niet.

Ik begrijp dat het voor veel mensen een moeilijk idee is, de combinatie ratten/muizen en slangen, beiden als huisdier. Maar het kan wel. En nee, ik vind het niet 'leuk' om mijn slangen muizen te geven (ik voer overigens niet levend, wordt ook moeilijk met diepvries ;-)), net zo min als ik het leuk vind om er over na te denken dat onze andere huisdieren (en wijzelf) ook andere dieren eten. Het verschil is alleen, dat slangen dieren eten die nog *herkenbaar* zijn als onze knuffels. En daar heb ik me overheen gezet (net als steeds meer mensen die het kunnen accepteren overigens), omdat ik slangen ook geweldig fascinerende dieren vind en heel blij ben dat ik ze toch heb genomen :-).

Het is mijn bedoeling ooit nog eens wat meer informatie over slangen te plaatsen, juist om de nodige misverstanden en onbegrip uit de wereld te helpen. Vooralsnog is dit verhaal wel lang genoeg om alleen maar te vertellen dat dit ook 3 van onze huisdieren zijn ;-).

Silky


de muizen

Onze muizen - ja, ook huisdieren, nee, die worden ook niet opgegeten door de slangen :-).

Omdat er nogal wat wisselingen waren bij de muizen - in de korte tijd dat ik ze heb kwamen er regelmatige nieuwe bewoners en zijn er ook al een aantal weer overleden :-( - ga ik de muizeninfo niet meer per muis bijhouden. Deze site is tenslotte nog steeds bedoeld voor de ratten, de 'andere dieren' zijn alleen maar leuk voor erbij!

Momenteel hebben we in ieder geval een viertal muisjes: Bluey, Jellybean, Silky en Koe.


Afrikaanse dwergmuisjes

Al bijna 2 jaar geleden, in juli 2002, zag ik in de dierentuin van Nordhorn (niet echt een aanrader trouwens) een grote bak vol dwergmuisjes. Ik vond ze geweldig! Die miniatuurtjes die aan het rondklimmen waren... super gewoon! Ik weet nu eigenlijk niet meer of dit Afrikaanse dwergmuisjes (Mus minutoïdes) waren of hun 'collega's' de Europese dwergmuisjes (Micromys minutus).

Later ontdekte ik, op reptielenbeurzen, wéér deze kleine diertjes. Ze bleken dus ook door liefhebbers gehouden te worden... Ik was 'om' toen ik een prachtig ingericht terrariumpje met deze dwergjes zag. Maar ja, zo moeilijk is het niet om mij 'om' te krijgen, manlief dacht er anders over ;-).

Zo bleef deze wens lange tijd bestaan voor 'ooit'. Tot een vriendin van me, Jolanda van Rattery Parzival, van mensen een groep dwergmuisjes - inclusief nestjes - overnam. En ik kreeg manlief zover. Zo kreeg ik op 1 mei 2004 mijn eerste Afrikaantjes - de kleinste knaagdiertjes ter wereld en een van de kleinste zoogdieren (mogelijk is alleen de hommelvleermuis kleiner).

Afrikaanse dwergmuisjes zijn nachtdieren en mijn (momenteel) drietal is nog vrij schuw, dus ik heb nog weinig foto's van ze. Toch heb ik nog een best mooie kunnen maken - vergelijk de foto van het muisje met de foto van hun woning: het stuk schors waar het muisje op zit is het stukje schors dat rechts achterin het terrarium staat ;-). Voor 3 dwergjes is het dus een nogal ruime bak, ik hoop dan ook tezijnertijd een wat groter groepje te hebben.


Carausius morosus


Aretaon asperrimus, vrouwtje


Libethra regularis, parend paartje

Wandelende takken

Tot slot (tenminste, ben ik nou niets vergeten?) de wandelende takken van dochter 2. Die wilde ook wel graag een eigen huisdier, maar we hébben er al zoveel, dus pa was niet blij. Maar wandelende takken... ach, dat vond hij niet echt tellen. Inmiddels zijn de takken niet meer van dochter 2, maar heeft ma ze maar ingepikt. Zelf verzorgen was makkelijker dan haar zover te krijgen het te doen... Ma wilde alleen wel wat afwisseling, dus werd het aantal soorten een beetje uitgebreid ;-).

Dochterlief had Indische wandelende takken (Carausius morosus), de meest voorkomende en makkelijkst te houden takken. En dat zijn ze ook, ze hebben nauwelijks verzorging nodig eigenlijk, ze eten heel simpel klimop en ze planten zich heel makkelijk voort. En daar ligt ook het probleem: er kwamen wel een beetje erg veel eitjes uit ;-). We hadden er dus een tijd érg veel.

Inmiddels zijn er nog 2 andere soorten bijgekomen: enkele exemplaren van de Libethra regularis en een paartje Aretaon asperrimus. Waar bij de Carausius morosus de vrouwtjes zonder mannetjes voor nageslacht kunnen zorgen (mannetjes komen in gevangenschap zelfs niet voor) hebben deze 2 soorten wél geslachtelijke voortplanting. Helaas zijn inmiddels het vrouwtje van de Aretaon én het mannetje van de Libethra overleden (takjes worden niet zo oud en ze waren al volwassen toen ik ze kocht), maar ze hebben nog wel voor nageslacht gezorgd. Van beide soorten lopen inmiddels wat nimfjes rond, ik hoop dat ze goed opgroeien en dat ik weer 2 geslachten blijk te hebben.


Commentaar overbodig neem ik aan? ;-))


En de arme ziel die dit alles maar moet doorstaan, continu struikelt over de kooien en gemorste bodembedekking, en als kostwinner nog zorgt dat dit alles te eten krijgt ook ;-).